mijn_terugtredingsbrief_uit_volt


NL | 17/04/2021 | door ERIK

MY TERUGTREDINGSBRIEF ALS COMMUNICATIE CO-LEAD VAN VOLT BELGIË ...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Scherpenheuvel, 17th of April 2021


Betreft: Mijn terugtreding als communicatie co-lead van Volt België wegens ernstige gewetensbezwaren


Beste Vicky, beste Vic,


Zoals wij al eerder hebben besproken, voel ik mij al langere tijd steeds ongemakkelijker worden met een aantal van de posities die Volt inneemt. Om precies te zijn heeft de boodschap die Volt zowel intern als extern laat horen mij de afgelopen maanden ernstige gewetensbezwaren bezorgd. Als gevolg hiervan voel ik dat het niet langer voor mij mogelijk is om een officiële positie in te nemen binnen de partij. In ieder geval niet zonder recht tegen mijn overtuigingen in te moeten gaan – en dat is iets wat ik liever niet doe. Omdat ik nu eenmaal mijn geweten moet volgen, heb ik besloten om onmiddellijk terug te treden als communicatie co-lead van Volt in België.


Enige achtergrond: Zoals jullie weten ben ik in 2020 lid geworden van Volt omdat ik geloof dat Europese samenwerking belangrijk is, zeker als wij een verenigd Europa willen creëren dat écht democratisch, vrij en slagvaardig is. Kortom: Een Europa dat op eigen kracht fantastische dingen kan bereiken (in plaats van alles maar aan de V.S. over te laten). Ook ben ik lid geworden omdat de Europese Unie in zijn huidige vorm volstrekt niet functioneert, maar een bureaucratische, corrupte en ruggengraatloze nachtmerrie is die niets gedaan krijgt. Ten laatste heb ik mij ook aangesloten omdat ik geloof dat een verenigd Europa fundamenteel democratisch moet zijn; en dat is het nu niet. Immers:


-> de leden van de Europese Commissie zijn door niemand gekozen, maar zijn politiek ‘betrouwbare’ insiders die hun goedbetaalde (en onbelaste) posities hebben ontvangen als een troostprijs voor het feit dat ze in eigen land als politicus/politica niet meer aan de bak kunnen komen;

-> de Europese Raad is een schimmige organisatie die het werkelijke roer van Europa in handen heeft, terwijl niemand precies weet wat er eigenlijk besproken wordt;

-> het Europees parlement is enkel een parlement in naam, maar niet in de praktijk, aangezien het immers geen initiatiefrecht heeft, wat betekent dat de Europese volksvertegenwoordiging in werkelijkheid een vrij machteloos orgaan is;

-> Dan zijn wij in Europa ook nog eens opgezadeld met een slapstick-duo “Europese presidenten” die door geen enkele kiezer zijn verkozen en die vanwege hun ongeïnspireerde optreden, hun vage taakomschrijving en hun ondemocratische aanstelling door niemand echt serieus worden genomen, maar die (ondanks hun gebrek aan democratische legitimiteit) wél denken dat ze het recht hebben om voor héél Europa te spreken.


Het mag duidelijk zijn dat ik nog altijd geloof dat Europese hervorming noodzakelijk is, aangezien het ideaal van Europese eenheid alleen kans op slagen heeft indien het Europese continent zelf ook democratisch en vrij is. Daarom geloof ik nog steeds dat Europese coöperatie, eenheid en samenwerking van vitaal belang zijn en dat “traditionele” Europese vrijheden (zoals open grenzen en de vrijheid om te gaan en staan waar je wil) het waard zijn om voor te strijden. Zoals ik al zei tijdens mijn introductie vorig jaar: Ik ben nog steeds blij met de vrijheid om in de auto vanuit België, dwars door Duitsland, recht naar Praag te kunnen rijden. Hoewel daar in 2020/2021 natuurlijk weinig kans voor is geweest, aangezien wij aan den lijve hebben kunnen ondervinden hoe fragiel onze “Europese eenheid” eigenlijk is …


Het is echter belangrijk om eerlijk te zijn. We hebben ondertussen al té veel politici langs zien komen die de mond vol hebben van wetten, democratie en mensenrechten, maar daar in werkelijkheid weinig interesse in blijken te hebben. Dus daarom zal ik eerlijk zijn: Een aantal posities die Volt heeft ingenomen, vallen naar mijn mening volstrekt niet te rijmen met een politieke partij het officieel wil opnemen voor vrijheid, democratie, mensenrechten en onpartijdige, praktische oplossingen voor heel Europa. De belangrijkste hiervan, die voor mij de doorslag hebben geven, zijn echter:


-> “Wij zijn niet links en niet rechts” is simpelweg niet waar: Een van de belangrijkste redenen waardoor ik in 2020 besloot om mij aan te melden was de boodschap die Volt breed uitmat (en nog steeds breed uitmeet) dat Volt noch links, noch rechts is, maar klassieke politieke verschillen negeert om zich te concentreren op het vinden van de beste oplossingen voor Europa, ongeacht de politieke hoek waaruit deze afkomstig zijn … In de praktijk blijkt Volt echter een zéér linkse partij te zijn. Ondanks het feit dat ik al vaak genoeg het verhaal gehoord heb dat de mate van links- of rechtsheid van Volt sterk varieert van land tot land (hoewel ik de indruk krijg dat Volt “rechts” meestal definieert als “open-markt-liberalistisch” wat niet noodzakelijk hetzelfde is) profileren de twee afdelingen van Volt waar ik zelf direct mee te maken heb gekregen (namelijk Volt Be en Volt Nl) zich wel degelijk als zéér linkse partijen, zonder dat er veel ruimte wordt gelaten voor Volters met andere ideeën en prioriteiten.


-> Een concreet voorbeeld hiervan is het feit dat ik vrijwel van dag 1 al tot “havik” ben gebombardeerd, omdat ik uitgesproken ben over wat ik belangrijk vind, o.a.: Niet samenwerken met buitenlandse slavendrijvers (zoals China), niet meer compleet afhankelijk zijn van Amerika voor de verdediging van Europa; en nog meer standpunten die mij klaarblijkelijk als “rechts” en als een “havik” bestempelen. Laat hier echter duidelijk in zijn: Op zich heb ik geen bezwaar tegen dit label, maar het spreekt wel boekdelen over het feit dat het ideaal van “noch links noch rechts, maar een partij voor iedereen” niet geheel conform de realiteit is, maar dat er toch al vrij snel de toevlucht wordt genomen tot het plakken van labels als “havik, complotdenker” enzovoort zodra er een mening voorbijkomt die niet goed binnen het dominante gedachtegoed van de partij lijkt te passen... En als gevolg daarvan heb ik ook gemerkt dat niet iedereen zich altijd even comfortabel voelt om openlijk tegen het refrein in te zingen, maar dat Volters toch een beetje timide zijn om “al te rechtse” sympathieën te laten zien, omdat die niet in binnen het toegestane ideologische kader passen … Kortom: Het idee dat Volt ergens tussen links en rechts inzit, strookt gewoon niet met de waarheid. En dat gebrek aan zelfkennis is een zeer punt voor mij.


-> Zoals jullie weten, heb ik de afgelopen maanden ook herhaaldelijk een geluid laten horen dat duidelijk niet in lijn ligt met wat er binnen Volt wordt verwacht. Een voorbeeld hiervan is mijn kritische houding tegenover de coronarestricties opgelegd door de verschillende Europese overheden, die een verregaande schending van onze grondwettelijke rechten inhouden, laat staan de schade die de lockdowns ondertussen al hebben aangericht. Het feit dat het hoofd van het Wereldvoedselprogramma het vorig jaar al over “hongersnoden van Bijbelse proporties” had, maar dat niemand in Europa hier zich bijzonder druk over lijkt te maken, vind ik dan ook een schandvlek op Europa’s zelfaangemeten rol als verdediger van de mensenrechten. Het feit dat ik hier kritisch over ben en weiger om blind te zijn voor de negatieve consequenties heeft er ondertussen al toe geleid dat ik met enige regelmaat voor o.a. “complotdenker” ben uitgemaakt, omdat een kritische mening duidelijk niet op prijs gesteld wordt. Het feit dat Volt openlijk propageert dat het een partij vóór de bescherming van mensen- en burgerrechten is, maar intern nauwelijks een afwijkend geluid wordt getolereerd, vind ik ronduit kwalijk en een partij onwaardig die publiekelijk uitdraagt zich voor democratie, vrijheid en gelijkheid in te zetten.


-> Als een concreet voorbeeld hiervan: Zoals jullie weten heb ik afgelopen maand een uitnodiging gepost op Workplace voor het wereldwijde protest voor vrijheid en democratie (dat in België trouwens volledig vredig is verlopen, terwijl in Nederland de politie weer zwaar geweld heeft gebruikt). Ik wil er hierbij op wijzen dat ik in deze uitnodiging géén radicaal of respectloos taalgebruik heb gebruikt, noch enige onwaarheid of leugen heb geschreven, het was enkel een uitnodiging aan eenieder die het las om aan de demonstratie mee te doen. Desondanks heb ik hier toch enige zeer negatieve reacties op ontvangen (inclusief dat ik “onwaarheden” zou vertellen) en zelfs een kennisgeving van Jordy dat het bestuur van Volt België zich officieel distantieert van dit protest. Waar ik op zich geen probleem mee had, aangezien ik in mijn antwoord op Jordy’s berichtje duidelijk herhaalde dat ik dit volledig op persoonlijke titel deelde… Ware het niet dat deze distantiëring toch van een zekere huichelachtigheid getuigt. Volt Be heeft er immers geen enkel probleem mee om mee te doen aan andere protestmarsen (zoals de mars voor vrouwenrechten die dwars door Brussel ging; en waarbij – zo konden wij zien op de foto’s die daarna gedeeld werden - de coronaregels niet of nauwelijks werden gerespecteerd), maar tegelijkertijd voelde het bestuur van Volt België zich wél onmiddellijk geroepen om afstand te nemen van een gelijkaardige demonstratie voor vrijheid & democratie… Kortom: Gendergelijkheid is wél aanvaardbaar, maar vrijheid, democratie & persoonlijke keuzevrijheid niet … Dat is hypocriet. Er is geen ander woord voor.


-> Door zulke incidenten heb ik de sterke indruk gekregen dat Volt zich alleen echt druk maakt over kwesties die modieus en politiek correct zijn, terwijl Volt absoluut weigert om daadwerkelijk kritiek op de regering te hebben, ook als die kritiek gerechtvaardigd is! Ik begrijp eerlijk gezegd niet hoe een partij “voor jongeren en hoger opgeleiden” als Volt bereid is om zich gedwee aan de regels houdt, terwijl het nu juist oudere mensen zijn die hun kont tegen de krib gooien en naar buiten gaan om te protesteren! Om de een of andere reden lijkt dit de eerste generatie ooit te zijn waarbij jongeren volgzamer zijn dan hun ouders …


-> Het is misschien ook interessant om te weten dat de eerste barst in mijn vertrouwen in Volt trouwens werd veroorzaakt door de reactie van de nr. 2 van Volt Nederland, Nilüfer Gündoğan, op de protesten op het Museumplein in Amsterdam en het Malieveld in Den Haag en de rellen in Eindhoven en de rest van Nederland; die, in essentie, als volg was: Dat het geweld door de politie gerechtvaardigd was en dat mensen maar gewoon moeten doen wat ze worden gezegd … Dat iemand constant de mond vol heeft van mensenrechten en hoe onmenselijk de Nederlandse overheid wel niet is, maar tegelijkertijd politiegeweld tegen demonstranten rationaliseert, draconische maatregels zoals de avondklok ook toejuicht en tegelijkertijd weigert na te denken over het feit dat rellen niet zomaar ontstaan (zeker niet in zo’n gereglementeerd land als Nederland) én, om het helemaal erg te maken, het vervolgens niet kon hebben toen ik het op twitter met haar oneens was, was de eerste echte aanwijzing dat de boodschap van democratie en mensenrechten die Volt publiekelijk uitdraagt grotendeels gas is. Naar mijn mening geloof je in vrijheid en democratie, of je doet dat niet.


-> En dan nog als een treurig toefje: Ik heb ondertussen ook geleerd dat in 2018 (dus net na de officiële registratie en voor het eerste ledencongres) Volt Europa 19.191 euro heeft aangenomen van het Open Society Initiative. Het feit dat er op deze manier een directe financiële afhankelijkheid bestaat tussen Volt Europa en George Soros, de man die bekend staat als “the man who broke the bank of England” (omdat hij zijn fortuin heeft gemaakt door 1 miljard pond van de Bank of England te ontvreemden; een man die over de jaren miljoenen in boetes heeft moeten betalen voor handel in voorkennis, een man die al door verschillende landen in Europa en de wereld tot persona non grata is verklaard, een man die toegegeven heeft dat hij geen interesse heeft in de consequenties van zijn handelen en die door de Amerikaanse Senaat als mede direct verantwoordelijk wordt beschouwd voor de aanloop naar de vorige economische crisis) maakt mij ook zéér ongemakkelijk, aangezien het belangrijke vragen oproept over zowel de morele ruggengraat als de onafhankelijkheid van de organisatie.


Dit zijn slechts enkele van de redenen waarom ik besloten heb dat ik niet langer een officiële positie binnen Volt kan bekleden. Er zijn er nog meer...


Ik moet toegeven dat ik dit jammer vind. In eerste instantie geloofde ik immers dat Volt Europa iets waardevols te bieden had: Een beter, verenigd, sterk Europa; en ik heb mij daar ook vol voor ingezet. Helaas heb ik Volt ondertussen leren kennen als een organisatie die zich openbaar propageert als een brede partij die voor iedereen openstaat, maar die in werkelijkheid bar weinig ruimte biedt aan mensen met een ander perspectief. Immers, als Volt zich daadwerkelijk aan zijn principe van “noch links, noch rechts” had gehouden, dan was het uiteindelijk een sterkere, meer inclusieve partij geweest. Zoals het nu is, zal Volt een groot deel van het Europees electoraat (namelijk mensen die toch al wantrouwend tegenover de Brusselse elite staan en die niet bereid zijn om hun eigen taal & cultuur zomaar op te geven) simpelweg niet kunnen aanspreken en daardoor ook nooit genoeg invloed krijgen om daadwerkelijk de veranderingen te kunnen doorvoeren die de E.U. zo ongelofelijk nodig heeft. Het hoeft niet zo te zijn; er zijn in de wereld (ook in België) genoeg partijen te vinden die zowel linker- als rechtervleugels hebben, die bijvoorbeeld vóór of tégen onderwerpen als Belgische staatshervorming en/of Vlaamse onafhankelijkheid, vrijhandel, de avondklok, enzovoort zijn: Een partij die daadwerkelijk breed kan zijn (en niet alleen zegt dat het zo is, maar het in de praktijk ook toepast) staat sterker en heeft daarom meer kans om uiteindelijk te slagen.


Ik moet eerlijk toegeven dat mijn ervaring bij Volt mijn vertrouwen in Europa sterk op de proef heeft gesteld; ik houd ondertussen mijn hart vast voor het Europa van Volt: Een Europa waarin de culturele verschillen tussen de lidstaten zijn uitgevlakt en iedereen Engels spreekt in plaats van de eigen taal; waarin ons laatste stukje menselijke intelligentie wordt vervangen voor de wens naar sneller mobiel internet; waarin wij technologisch, cultureel en militair door de rest van de wereld worden overvleugeld, omdat we bang zijn om te concurreren, maar altijd met iedereen willen “samenwerken”; waarin wij een grote mond hebben over mensenrechten, maar desondanks niet de ruggengraat hebben om “nee” te zeggen tegen mensonterende en dictatoriale regimes, omdat we bang zijn om “een incident te veroorzaken”; waarin “democratie” gelijkstaat aan “gewoon doen wat je gezegd wordt”, waarin persoonlijke keuzevrijheid niet meer bestaat, maar enkel “collectieve veiligheid” … Het zal niet als een verrassing komen dat ik afgelopen tijd even niets meer met Volt te maken kon of wou hebben, waardoor het mij eventjes geduurd heeft om deze brief op te stellen en naar jullie op te sturen.


Echter, uiteindelijk geloof ik nog altijd in de nood aan Europese samenwerking, eenheid en openheid. Ik geloof nog altijd dat elke Europeaan het recht moet hebben om te gaan en staan waar hij of zij wil. Ik geloof nog altijd dat een vrij en democratisch Europa een licht in de duisternis van de wereld kan zijn, als wij dat zelf maar willen … Desondanks heb ik even goed na moeten denken of het nog zin heeft om lid te blijven van Volt Be. Echter, aangezien ik de afgelopen maanden in Volt contact heb weten te leggen met mensen die wél bepaalde waarden en doelen met mij delen, heb ik besloten om (voor het moment in ieder geval) nog lid blijven... Desalniettemin heeft mijn vertrouwen in de partij een knauw gekregen waarvan ik niet denk dat die ooit nog te herstellen is. Mijn stem is Volt in ieder geval verloren.


Met vriendelijke groeten,


Erik Schrama


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ESCHRAMA.com